Tontin
                               
 

Dover Strait - Euroregatta Ramsgate - Michel Jonette

Met Oostende Ramsgate staat twee weken na de opening direct wedstrijd 2 voor het ONZK op het menu. De langste van de twee coastals en meteen Tontín’s hardste noot van het seizoen. We zijn geen lange afstandszeilers, en we hopen dan ook de schade te beperken en sneller dan vorig jaar een “pint” te kunnen drinken aan de toog van de RTYC. Gezien de voorgestelde parcours opties en de meteo zijn we er vrij gerust in dat het tweede zal lukken. Om 6:30 luisteren 47 schippers en een pak bemanningsleden onder het genot van een koffie en croissant, zij het met hier en daar gezichten die nog in de plooi moeten geraken, naar de briefing.

Om 8 uur worden de klasses dan in lichte omstandigheden (5 a 7 knopen wind) op gang geschoten. Tot verbazing van sommigen wordt het een voordewindse start onder spinnaker, zonder kruisrak en met de stroming in de kont. Door de lichte wind ligt bij de zuidstroombank het hele pak nog zeer dicht bij elkaar. Het blijft lang zoeken naar het beste zuchtje wind, maar iedereen kan er toch mooi de snelheid in houden. In IRC 1 en 2 duurt het even voor Moana zijn vijfde versnelling vind en van de rest wegloopt. Die rest blijft nog lang op een zakdoek varen.

In de buurt van de Ruytingen SE begint de wind langzaam aan te trekken, zoals door de meeste meteo websites beloofd was. Het is ook daar dat Alegria zijn turbo vindt en via een mooi gevechtje voor en rond de boei onder Tontín kan doorlopen. Het psychologische slagje zorgt even voor gesakker aan boord, maar al snel richten we onze pijlen op de twee X35’s die vlak in de buurt liggen. Het lange rak met de knik in de schoot is echter net een tikje te scherp voor de code 0, en we verliezen dus afstand tegenover de grotere boten.

Bij de Sandette E liggen de vier 35 voeters van IRC 1-2 nog altijd op een zakdoek. Het volgende spirak is kort en krachtig, en verandert weinig aan de posities. De Sandette W brengt een ruimere reach, en dus kan de code 0 er wel op. Hoewel het wisselen van spi naar 0 duidelijke iets is wat nog wat oefening vergt, doet het zeil waar het voor gemaakt is. Tontín schuift voorbij de J35 en positioneert zich vlak achter de X 35’s.

Na de Mid Falls begint dan een lang reach rak. Onze 0,5 spinnaker was iets te optimistisch, en die ruilen we dan ook snel om voor de 0,75 versie. De wind steekt nog een tandje bij, en ondanks de stroming blijft het toch net iets te scherp voor een 0,5. Het spirak is lang en zalig, en Tontín loopt de twee X35’s reachend voorbij. Vanaf 5 voor vier UK tijd horen we de eerste oproepen naar Temple Race hut, en ook voor ons komt er om 16:40 UK tijd een einde aan onze overtocht. Veel sneller dan vorig jaar, bedankt comite.

De voorlopige uitslag van donderdag doet zijn naam alle eer aan, en wordt voor de prijsuitreiking bijgeschaafd. Vrijdag wordt de juiste uitslag doorgegeven, waarna de jaarlijkse Belgische bezetting van de RTYC kan starten. Onze plek kon beter, maar al bij al zijn we heel blij met de beperkte schade…


Vrijdag was meer wind voorspeld, en die staat er ook wanneer iedereen rond twaalf uur naar buiten trekt voor de twee manches van de Euroregatta. Tezamen met de stroming zorgen de 25 knopen wind voor een “choppy sea”. Uit voorzorg en aangezien het een ander evenement is hebben we ons oud grootzeil opgetrokken. De start is een mooie dans, waarbij we Pinocchio en X-wave onder ons parkeren en de deur bij het comitéschip dichtgooien voor de rest. We worden direct getracteerd op een mooie, korte, steile golf waardoor iedereen vers gewassen aan de eerste manche kan beginnen. Door de sterke stroming is het BB rak zeer kort. Tontín heeft dit snel door, en we gaan als eersten overstag. Moana en Alegria gaan te ver door, en moeten met een knik in de schoot naar de boei. Het spirak dat volgt is interessant en memorabel. Met de 0,9 erop stuiven we tegen godbetert snelheden naar de benedenboei. Alegria kan enkel kijken hoe we zienderogen de kloof dichten en op de ene na de andere golf voorbij-planeren. We doen echter te conservatief vroeg de spi naar beneden en dus schuift Alegria weer voor ons. Het kruisrak dat volgt is wat moeilijker. Onze nieuwe Genua 3 is boven uit de tuff luff gekomen, en de spanning op de val is niet meer helemaal door te zetten. We verliezen hierdoor hoogte en snelheid, waardoor de manche geen paaltje maar “slechts” een tweede plek wordt…

Het pak is serieus uitgedund voor de tweede start. Het weer doet velen verkiezen om naar de haven terug te keren, en na het signaal blijkt dat slechts nog 1 UK boot meedoet. De Belgen zijn duidelijk de dappersten, zoals Caesar reeds wist. Tontín heeft wijselijk besloten om de nieuwe 3 te vervangen door de oude, en het comite stuurt alle klassen met 1 signaal over de lijn. De start was mooi, Bolderik mocht rond, maar we missen snelheid. We verkijken ons vooral op de bovenwindse boei, waardoor het nu onze beurt is om met een serieuze knik, als voorlaatste (inclusief van IRC 3…) rond te gaan. De schipper kiest dan ook om agressief een plek tussen de anderen te veroveren om vlot weg te schieten eens de witte lap erop staat. Het spi hijs maneuver wordt echter ietwat chaotisch, waardoor weer de slipsteek in de ongebruikte loefschoot aan lij blijft zitten. De spi vangt dus direct wind, de schipper beklaagt zich zijn agressieve plaatsing want ziet Tontín al broachen tussen de andere boten, met het gevaar op een serieuze brochette. Alles verloopt gelukkig goed, en eens de witte lap helemaal onder controle is schiet onze TGV uit de startblokken, op jacht naar Moana en Alegria. De afstand is echter te groot, en we beginnen eenzaam aan het tweede kruisrak. Ondanks de iets te lage valspanning op de Genua III gaan we er als een pijl vandoor. Bolderik krijgt geen kans om iets terug te winnen van zijn achterstand. Gezien de wind ligt gevallen is trekken we voor het tweede spirak de 0,75. We sjeezen weer prachtig, zij het dat Alegria en Moana verder uitlopen. Het laatste kruisrak verloopt zonder verdere incidenten, en we finishen als 3de. ’s Avonds staat een nieuwe max speed voor Tontín op het log: 17,5 knots!! Al bij al eindigen we de Euroregatta ex-aequo tweede met Moana, achter een autoritaire Alegria met twee paaltjes…

Zaterdag staat dan Ramsgate Boulogne op het programma. Volgens de Meteo zou de wind nog een extra knoopje bijsteken tegenover vrijdag, uit een ideale richting om snel in Boulogne te staan. Het comite laat weerom alle IRC’s tegelijk starten, met een scherpe reach naar de Brake 9. Tontín en Alegria beginnen in de laatse minuut aan een positie dansje, waardoor beiden pas na 20 seconden de lijn overgaan. We liggen wel aan loef, zij het net achter. Aangezien we toch gekozen hebben om de 0,75 te trekken, belooft het eerste stuk “interessant” te worden. Alegria let even niet op, broacht op een ongelukkig moment, vlakbij Prince de Petarq die danig in de weg van de vloot dobbert. Om geen risico te nemen gooien wij Tontín ook in de broach, wat ineens de eerste en laatste spi-broach van het weekend wordt. Na het eerste merkteken volgt een lang downwind rak waarbij de wind mooi maar niet spectaculair is. Vlak voor het lichtschip trekt de wind aan, strijken wij te vroeg de 0,75 in de hoop te kunnen oversteken met de 0,9. Dat blijkt al snel ijdele hoop, dus bouwen we halsoverkop om naar de code 0.


Het eerste stuk van de oversteek trimmen we te conservatief, waardoor de snelheid niet echt mooi is. Halfweg schakelen we over op agressief, en we gooien er direct 2 knopen extra bij op de teller. Alegria loopt niet meer uit, integendeel, en we bereiden ons voor op een interessant stukje na de BZ boei. De wind is ondertussen aangetrokken naar 28 knopen, en het rak na de oversteek is 140 graden werkelijk wind. We trekken toch de 0,9. De overgang is niet elegant, aangezien de code 0 en de 0,9 dezelfde val nodig hebben. Eens de kogelvrije spi er echter op staat toont Tontín zich van haar beste kant. We vliegen op het scherp van de snee van golf naar golf, terwijl Wouter met een struisvogelei in zijn zeilbroek de boel op koers probeert te houden. Concentratie ten top, maar het is meer dan de moeite waard. We lopen weer als een TGV, en halen Alegria zienderogen bij. Het rak van 7 mijl wordt in recordtijd afgehaspelt in ware First Class 8 stijl. Op twee man na staat iedereen achter de schipper, die bij 2 gelegenheden roept om nog meer gewicht achteraan om duiken te voorkomen…

Na het voorlaatste merkteken mogen we 15 graden afvallen, en moeten we eigenlijk verwisselen naar de 0,75. Peelen is echter niet mogelijk, en gezien het korte rak besluiten we om gewoon de 0,9 op te houden. Alegria kan licht weglopen, maar we finishen luttele seconden achter haar. Na drie uur en veertig minuten staan we om 10 minuten na de middag in Boulogne, ofte een gemiddelde van 10,35 knopen…

We slagen er niet in om alternatief vervoer naar Oostende te boeken, dus tijd genoeg voor wat drank en bijpraten. Bij de prijsuitreiking blijkt ook Moana ver achter ons te liggen, en Tontín wint zo zijn eerste evenement van het seizoen. Niet enkel in IRC1, maar ook “all classes”. Weer een wisseltrofee waarop onze naam zal blinken dus…

In 1 zin: een pracht van een weekend waarin nog maar eens blijkt dat we onze volbloed merrie helemaal onder controle en op snelheid hebben. More to come this year!! Een dikke proficiat aan de bemanning!



  © Tontin.org   -   http://www.tontin.org   -   info@tontin.org   -   login   -   powered by WebConsultants.eu