Tontin
                               
 

2011 IRC Nationals

Een van de jaarlijkse hoogtepunten op onze kalender, zowel omwille van de kwaliteit van de wedstrijden als omwille van de kwaliteit van de tegenstanders. De versie 2011 begon voor Tontin echter als een echte afvallingsrace bij de bemanning. Bij de typische roundup een week voor de wedstrijd bleek er eentje niet te mogen komen, en twee dagen later bleek dat onze voordekker Stijn onzacht in aanraking was gekomen met de stoeprand. Voor Stijn is het meerdere weken out, wegens een gebroken en een gekneusde rib. Via Clubracer geraakten we nog tijdig aan een vervang voordekker, en aangezien windguru en windfinder op dat moment nog relatief licht weer gaven, hielden we het daar bij. Daags voor IRC nationals haakte echter ook nog de locale tacticus, die we via de RORC website hadden gevonden, af, omdat zijn moeder gevallen was en bovendien een hartconditie had. En toen waren we met 7 (zelfs 6 op vrijdag…) In 1 zin: het normale koppijn verhaal van de gemiddelde Belgische racejacht eigenaar.

Donderdag ochtend vertrokken dan ook 2 autos, eentje vanuit Antwerpen en eentje vanuit Brussel, om de eerste 6 bemanningsleden naar Cowes te brengen. De trip zelf verliep voorspoedig, hoewel auto 2 naar Porthsmouth gereden was ipv Southampton. Het plan van met een wagen naar Cowes te gaan moest dus even bijgesteld worden. Een uurtje na aankomst sprongen direct twee chinese vrijwilligers het water in om Tontin een onderwatermassage te geven, terwijl de rest de nieuwe tuff luff installeerde. Tegen vieren trok Tontin naar buiten om te gaan trainen en toch een beetje smeersel in de crew te krijgen, en de nummer 1 toch een beetje aan Tontin te laten wennen. ’s Avonds, toen ook het laatste stukje slechte nieuws van het crewfront bezonken was, werd duidelijk dat windguru en windfinder een beetje te optimistisch waren over het weer voor het weekend. Vrijdag ging licht weer worden met een leuke 15+ bries in de namiddag, zaterdag gingen de pannen van het dak waaien, en zondag ging het hele dak eraf waaien. Niet echt een prachtig vooruitzicht met een “shorthanded crew”.

Vrijdag ochtend voldeed aan de weersverwachtingen. Weinig wind en veel stroom, dus het comite stuurde de vloot naar de ondieptes voor Cowes voor upwind-downwind bananen. Stipt rond 10:25 werd de aftrap gegeven van het kampioenschap, in lichte wind. 10:40 was de start van onze IRC 3. Met bijgestelde verwachtingen vanwege het gebrek aan handen en railgewicht trokken we conservatief op gang. Leen stuurde zenuwachtig, en we kwamen dan ook niet echt fantastisch uit het eerste kruisrak. Na de downwind lagen we dan ook vrij, en toen kwam de trein wel op gang. We vaarden het gat dicht, en ook het tweede spirak verliep goed. De maneuvers waren echter moordend, vooral voor de multifunctionele tacticus-grootzeil-piano en mastman-grootzeil. Uiteindelijk werden we 10de van de 15, in 14 knopen wind. Niet goed, maar gezien de situatie ook niet slecht.


Manche twee was de start agressiever en lagen we dus beter. De wind was ondertussen echter naar de 18 a 20 knopen geschoten, en Tontin begon aan een rondje omvallen, vooral vanwege gebrek aan rail-meat. De plek was niet goed, maar ook niet slecht. Helaas brak de onderlijkstrekker van het grootzeil tijdens het tweede kruisrak. Een paalsteek was zeilend niet te leggen, en dus moest alles naar beneden en was het over en uit…

Manche 3 startte we met een paalsteek in de onderlijkstrekker en werd een parcours rond de bestaande boeien. De wind bleef 18 a 22, en we waren dan ook veranderd naar Genua III. Het resultaat bleef echter gelijk, en Tontin was weer vertrokken voor een rondje X-35-tigen. We waren dus vooral bezig met een achterhoedegevecht en uiteindelijk werden we 11de.

Dag twee begon zoals dag 1 was geeindigd. Met 18 a 22 knopen wind. De prachtige zon van gisteren was helaas vervangen door kletterende regen. In elke overkomende wolk zat een pakje extra wind, dus dat beloofde. Vanwege de stijgende wind en de problemen op het voordek was de bemannig licht bijgestuurd. Wouter nam het roer, terwijl Leen voordek en vliegende brigade deed. De eerste manche van de dag (manche 4 vd wedstrijd) was de start een ramp, en gingen we verder met omvallen zoals op vrijdag. Weinig spectaculairs, behalve dan dat de gijp in het spirak vermeden moest worden wegens onvoldoende ervaring in de crew. Zonder veel franje werden we 10de.

Tijdens manche 5 werd de wind vlageriger, en werd het kantje boord voor de Genua 3. In het tweede kruisrak werd de gijp onafwendbaar. Hij werd dan ook ingezet bij achtien knopen wind, maar door het gebrek aan ervaring eindigde de spi rond de voorstag. Een robbertje vechten (water aan de boei) met Steady Barker later kruiste Tontin 1,5 mijl op zonder genua, tot de spi los was. Bij de start was er echter X-ray geroepen voor 4 boten, terwijl er maar 1 was teruggekeerd. Gelukkig kon Leen de ontplofte skipper overtuigen om de manche toch uit te zeilen, en zo werd Tontin 6de in verder aantrekkende wind.

Manche 6 trok nog een extra blik wind open. De start werd gegeven in 25+ wind, en Tontin was dan ook al overgeschakeld op genua 4. Wouter nam de start zeer conservatief, om te voorkomen dat we in het geweld en met de te kleine bemanning de controle zouden verliezen. Het duurde een heel aan de winds rak vooraleer de snelheid een beetje in de boot kwam. Op de ruime rakken was iedereen wijs genoeg om geen spi te trekken in 32 knopen wind, met vlagen naar meer. Tontin had even problemen om te gijpen onder een zwarte wolk, en het stormrondje dat als alternatief diende was al even moeilijk. Ondertussen regende het retirements over de VHF. Het tweede kruisrak was sneller, we kropen naar Elaine, en werden uiteindelijk zevende.


’s Avonds was het even crisis in de keet vanwege de ontploffing tijdens het spigijpmaneuver, maar uiteindelijk werd alles toch weer bijgelegd. Gevolg was wel dat de crew op de toppen van zijn tenen aan zondag begon. Eolus had nog ergens een extra ton wind gevonden, en dus was zondag al vanaf de start een omverval scenario. Gelukkig was het RORC comite vast van plan om starten te blijven geven zolang er boten op de startlijn verschenen. Tontin twijfelde kort tussen Genua 3 en 4, maar besloot wijselijk voor 4. Wouter startte conservatief, maar vond direct de juiste groove tussen hoogte en snelheid. We moesten terrein goedmaken, maar dat lukte vrij aardig. Vooral het spirak was memorabel, waar Tontin de TGV uithing en alles voorbijraasde wat binnen de 30 scheepslengtes lag. Elaine en Stilletto stonden er bij en keken er naar. Het laatste kruisrak voer Tontin 5 graden hoger en even snel dan Malice, maar helaas verkeken we ons op de orientatie van de finish lijn. Toch een mooie 5de plek.

De laatste manche van het kampioenschap werd even uitgesteld omdat de wind plots 30 graden draaide. Wegvallen deed hij echter niet… De start was in 30 knopen+, en deze keer speelde Wouter het een stuk agressiever. We lagen aan het comite schip en vlogen met iedereen onder ons over de lijn. De groove bleef duren, maar deze keer moesten we geen achterstand inhalen. We schoven dan ook in derde positie voorbij de bovenboei. Spinakker was weerom zalig, maar mikken. Alles verliep goed, en de gijp kon voorkomen worden. Niet de ideale (snelheidslijn) voor een A35, maar meer konden we niet riskeren met onze reduced crew. Fatjax ging wel voor de snelheidslijn, en bekoopte dit met een broach. Het tweede kruisrak begonnen we dan ook in tweede positie, en we liepen weer mooi. De boventon werd in dezelfde positie gerond, en in het daaropvolgende spirak trok niemand nog een spi. Fatjax probeerde, maar ging weer het petattenveld wieden… Na een mooi laatste kruisrak kwamen we als tweede door de finish. Yesss…

Al bij al speelde de gewichts- en bemanningshandicap ons serieus parten in dit  kampioenschap. Het is echter wel duidelijk dat wanneer we met gelijke wapens kunnen strijden, we de snelheid hebben om het iedereen moeilijk te maken. Overall zijn we 6de geworden van de 14, verre van slecht voor een kampioenschap in zeilgek Engeland en in Cowes, het mekka van de Europese zeilsport.

Het hoogste wat Tontin gezien heeft op de windmeter was 36 knopen. Volgens het comite zaten er stoten tussen van meer dan 40 knopen. Onze anemo meet dus inderdaad te weinig, maar die dingen zijn natuurlijk ook niet gemaakt om in verticaalstand te meten…

Hop naar Cowes week, met een goeie portie vertrouwen en een volledige crew!!

photos courtesy of RORC / Paul Wyeth / pwpictures.com



  © Tontin.org   -   http://www.tontin.org   -   info@tontin.org   -   login   -   powered by WebConsultants.eu