Tontin
                               
 

Dover Strait - Euroregatta Ramsgate - Michel Jonette

De week voor Dover Strait varen we, na training, Tontin naar Oostende met z’n drieen. Zo willen we voorkomen dat alles vlug-vlug wordt de dag voor Dover Strait. Helaas wordt het toch nog een hele waslijst, vooral door de veiligheidsvereisten voor Oostende – Ramsgate en Ramsgate – Boulogne. Groot is dan ook onze verwondering wanneer we merken dat geen enkele boot gecontroleerd wordt op z’n veiligheidsuitrusting. We kunnen ons niet helemaal van de indruk ontdoen dat niet iedereen alles meeheeft wat vereist is. Tontín zit wel afgeladen met de hele inventaris, want eerlijk duurt natuurlijk het langst.

De schippersmeeting begint op een onkatholiek vroeg tijdstip, 06:00. Iedereen weet op dat moment al dat de wind in de namiddag zal wegvallen, en weg zal blijven tot de volgende ochtend vroeg. Groot is dan ook de verbazing dat het comite IRC 1&2 en CR A eerst 8 mijl de verkeerde kant opstuurt, tegen wind en stroming, om dan via dezelfde weg terug te komen naar Oostende, alvorens af te slaan naar Ramsgate. Als klap op de vuurpijl duurt het nog eens 30 minuten voor de startlijn ligt, en IRC 1&2 op gang geschoten kunnen worden.

Tontín’s start is best aardig, en we lopen prachtig op de eerste helft van het kruisrak. Hoogte en snelheid zijn duidelijk beter dan de naaste concurrentie (Alegria, Babacool, Dunkerque Plaisance,…), en we liggen mooi. Na dit eerste halve rak beginnen we aan een mossel noch vis tacktiek, en dit vertaalt zich in een desastreuze positie aan de bovenwindse boei. Op het voordewindse rak richting Oostende (alweer tegen de ondertussen gedraaide stroming) beginnen onze instrumenten uit te vallen. Resetten helpt nog, maar vaak houden we enkel een log en dieptemeter over. Al de rest van de Raymarine is dan gedegradeerd tot (peperdure) versiering…

Na Oostende schakelen we een versnelling hoger, en recupereren we zienderogen terrein. Echter, Wouter heeft een aantal potjes op het vuur staan in Mexico, en moet even aan de telefoon. De potjes worden min of meer afgewerkt, maar lang kan hij niet onbereikbaar blijven. Wanneer de wind midden op zee compleet wegvalt, begint de zenuwoorlog. Een mix van zaken (bereikbaarheid van Wouter, feit dat we rond de boeien jongens en meisjes zijn, de belofte van een koude nacht, …) laten ons beslissen om de motor te starten en richting Ramsgate te tuffen. We zijn niet de enigen. Van de 25 starters varen slechts 6 de race uit. Misschien volgende keer het weerbericht even bestuderen alvorens een baan te kiezen… Velen van de 19 opgevers nemen niet eens de moeite om naar Ramsgate te varen, en keren hun kar richting thuishaven.


Dag twee ziet er eerst een kopie uit van donderdag namiddag, maar op het einde van de ochtend komt er toch een mooi briesje van 8 a 10 knopen aanzetten. Bij het optuigen van de boot blijkt dat de instrumenten er nu helemaal uitliggen. Zelfs resetten helpt niet meer, dus het wordt een wedstrijd oude stijl, met enkel een log, dieptemeter en een magnetisch compass. Best lastig bij veel stroming, wanneer een BTW best interessant is om de plek van overstag te bepalen. Leen is ook helemaal niet gewoon om te sturen zonder meters, dus dat belooft.

Op de start zijn we mooi weg, maar helaas komt Moana boven ons geschoven. Wanneer we wegklappen eens ze voorbij zijn, gaat de kathedraal mee overstag en begint de ceremonie opnieuw. Hetzelfde gebeurt nog eens met Mad Mumm, Alegria en Babacool. Tegen de derde keer zijn we zo ver naar boven opgeschoven dat we midden in de stroming liggen. Leen vindt haar draai niet zonder meters en de nieuwe crew (50%, vanwege een aanval van huisbouwwoede bij onze crew van vorig jaar) is zo onder de indruk van de race dat ze hun eigen boot helemaal uit het oog verliezen. De uitslag is dan ook een ramp (8ste van de 9 deelnemers), en na de finish wordt er een hartig woordje gewisseld over de situatie.

De start van manche twee wordt helemaal anders aangenomen. We kiezen resoluut voor vrije wind, ook al betekent dit een 20 tal seconden later over de lijn. Helaas hebben we weer geen start timer (zelfs dat vertikt onze dure Raymarine versiering te doen), en Jerome heeft een aanval van Swatch dyslexie op de chrono van Wouter. Resultaat, de start wordt gegeven wanneer op Tontín “nog 1 minuut” weerklinkt… We zijn dus een kar te laat op de lijn, maar wel mooi vrij. We klappen direct als eerste richting kust, en dit legt geen windeieren. Half het kruisrak liggen we midden in de klasse, en Babacool moet op onze kop overstag om ons snelheid en hoogtvoordeel te neutraliseren. Tontín klapt weg, maar helaas een straat te ver. We moeten 20 graden afvallen op ons laatste rak naar de boei, en verspelen zo kostbare afstand en plekken. Het voordewindse rak loopt mooi, en ook het tweede kruisrak lopen we goed. We komen echter tekort om onze vroegere fouten goed te maken, maar eindigen toch 6de van 9. De bemanning heeft zich een hele race op de eigen boot geconcentreerd, heeft het verschil gezien en is laaiend enthousiast. Ook Leen heeft haar draai gevonden zonder nummers, zowel voor als aan de wind, en stuurt nu eigenlijk een klasse beter dan op de metertjes.

’s Avonds eten we in een bruine, Belgische bar aan de haven, en daarna trekken we naar de RTYC om nog wat te buurten. De helft van de crew is helaas te moe, en slaat af naar het hotel.


De laatste dag begint met een zonnig weertje, een licht briesje van 8 knopen en 60% van de deelnemers die in de modder vaststeken. We proberen Tontín los te krijgen door klassikaal op de giek te gaan zitten, maar moeten toch 30 minuten wachten alvorens we buiten kunnen. Aangezien we niet de enigen zijn, beslist het wedstrijdcomité dan ook om de start uit te stellen. Uiteindelijk vertrekken we als eersten van de tweede groep, met 60% van de bemanning op de giek en onder veel belangstelling.

De start is een beetje chaotisch. De skipper verliest zijn pet, en Tontín gaat te vroeg richting lijn. Het draai-vertraag maneuver wordt ineens ook aangewend om de drenkelpet op te vissen, en weerom weerklinkt het startschot op een moment dat we ver van de lijn liggen. Op het korte kruisrak (300 m) verkijken we ons op de stroming, waardoor we twee keer extra overstag moeten. Eens onder spi zetten we met zevenmijlslaarzen de achtervolging in. Babacool en Dunkerque Plaisance gaan voor de bijl in een krappe boeironding waar Leen de deur dichtgooit voor indringers. Na de boei wil de wind nog 3 mijl mee, maar dan geeft hij er de brui aan. Na twijfelen shift de wind 100 graden, en mogen we aan een kruisrak beginnen. We kiezen eerst de zee op zoek naar wind, maar al snel wordt duidelijk dat we aan de kust moeten zijn.

Dan begint een prachtig kruisrak van een 7 tal mijl lang bij 70 meter breed, onder de “White Cliffs of Dover”. Heel even verleggen we wat kiezeltjes van het strand, maar al bij al zetten we een kruisraak neer uit het boekje. We snijden door het pak als een mes door boter, zelfs tijdens en na twee Genua peels. Dichtbij Dover liggen we derde op werkelijke tijd, na Moana (47.7) en een X-35. Dan begint het lange treintje varen, een activiteit waar Leen en Wouter een serieuze broer aan dood hebben. We verliezen twee plekken, eentje aan Alegria, die zijn lengte uitspeelt op het bijdewindse rak, en eentje aan Babacool, die profiteert van ons verlies aan concentratie en gebrek aan navigatie instrumenten. We schuiven als 5de werkelijke tijd over de finish, 4de gecompenseerd.

Al bij al een prachtig eerste weekend, zeker wetende dat we toch weer 50% nieuwe crew hebben. We hebben snel iedereen in wedstrijd mode gekregen, en we gaan ongetwijfeld een mooi seizoen tegemoet. Thanks crew!



  © Tontin.org   -   http://www.tontin.org   -   info@tontin.org   -   login   -   powered by WebConsultants.eu