Tontin
                               
 

Antwerp Race 2010

De Antwerp Race, de grootste kamelenkoers van de lage landen. Dit jaar geen convoyeur om de boot naar Terneuzen te brengen, dus trekken Joske en de skipper vrijdag schrikkelijk vroeg naar Nieuwpoort om Tontín uit het water te halen en te laten kuisen. Afspraak met de kraan was om negen uur, en voordien stond Merina nog op de planning. Helaas is het springtij, en geraakt noch Merina, noch Tontín tot bij de kraan. Om 9:45 gaat Tontín er dan toch als eerste uit. 30 minuten later liggen we weer in het water, gekuist en wel. Dan nog even de fiets afzetten, en om 11:00 varen we Nieuwpoort buiten, aan de wind op weg naar Terneuzen. Veel zeilen is er niet bij, tot voorbij Zeebrugge de wind aantrekt naar 15 knopen. De motor gaat af en onder Dacron proberen we hoogte te halen. Met de overdreven bolling (het betere petattezak model) op de verkeerde plek (bovenaan bij ons grootzeil) is 43 graden alles wat we aankunnen.

Voor Breskens, met 2,5 knopen stroom tegen, doen we alles naar beneden en varen op motor bij valavond door Vaarwater Hoofdplaat. Gelukkig zijn we nog op tijd bij het schaar om de laatste boei nog net te kunnen zien. Onze kaart heeft het schaar er nog niet opstaan, en op de tast zou het een uitdagende bezigheid zijn geworden bij springtij. In het hoofdvaarwater drijft een Rijskwaterstaat boot rond die ons plan om bij de rode kant buiten het vaarwater te gaan varen niet goedkeurd. Omdat de VHF niet werkt krijgt Joske de megafoon op zijn dak, waar hij echter niet veel van begrijpt. Even ingrijpen later varen we mooi naar de groene kant, en rond 8:30 varen we Terneuzen binnen. Wanneer we met 1 lijntje vastliggen vind een collega Antwerp Racer het tijd genoeg geweest en komt in nogal arrogant in koppel liggen terwijl wij vragen nog even te wachten… Enige valse noot van de dag, en na 1,5 uur opruimen duiken we het restaurant in. Bij het dessert duikt een ongeruste skippette op die speciaal naar Terneuzen is gereden omdat de GSM geen reactie gaf. Reden voor het gebrek aan reactie was een platte batterij, niet een probleem met Tontín…

De wedstrijddag zelf staat de bemanning reeds te wachten aan de deur wanneer skipper en skippette uit bed rollen. Over motivatie gesproken! Na het comite bij de bakker op LO ontmoet te hebben, rijden we met forse tred richting Terneuzen. Net voor het binnenrijden krijgen we telefoon van de twee vrijwilligers die de bus genomen hadden. Blijkt dat ze op de expressweg hard gelachen hadden met iemand die op de verkeerde bus zat, om 15 km later, tijdens het controleren vh parcours, zelf tot de conclusie te komen dat ze de verkeerde richting opgaan. De chauffeur moet lang overtuigd worden alvorens hij ze in de dichte mist, midden in de Zeeuws Vlaamse steppe wil droppen. Daarna begint voor Jeroen en Arik de jacht op groot wild met mistlampen, dat hen via GSM aanwijzingen moet vinden bij 10m zicht. Uiteindelijk schieten ze raak, en dan bewijst de Tontín bus waarom het een BUS is. 9 man in een Galaxy genieten van 3, langgerekte rotondes plus 2 victory laps op de parking in Terneuzen, vooraleer ze vrijgelaten worden uit hun kooi.


Om acht uur zit alle overgewicht in de BUS, en liggen we klaar voor de eerste helft van het jaarlijkse rondje motorwringen om Terneuzen uit te geraken. Onze buurman wil eerst nog zijn haar kammen, een broek aan doen, zijn neus poederen etc, maar als echte heren bejegenen we hem met dezelfde egards en dezelfde begrijpendheid als hijzelf aan Tontín bekende de dag voordien, en gooien heel de boel rustig los zonder tijd voor poederneuzen. Aan de uitgang wordt iedereen tegengehouden, maar om 8:30 mogen we dan toch de haven uitstormen. We zien amper twee bootlengtes voor de boeg, en wanneer Tontín aan de rode kant buiten de boeien vaart beginnen de twee voorliggende boten rare capriolen te vertonen. Wanneer we een fractie later zien dat die capriolen ingegeven zijn door twee binnenschepen die midden door het pak jachten snijden, ontspringen we de dans niet. Gelukkig kunnen we direct daarna de Zuid Everingen in, en vinden we op GPS de E7. Daar aangekomen gebeurt er niks. De mist is te dicht om een startlijn te kunnen zien, en 150 jachten de Schelde opsturen zou in deze omstandigheden niet echt verantwoord zijn.

We knopen ons dan ook vast aan de E7, en krijgen twee achterliggers aanhangen. Iets later komt daar een derde, groter model bij, die we aan de BB klamp vastleggen. In zijn afdrijfmaneuver komt die iets te dicht in de buurt van de twee al aanwezige achterhangers, en in de duw en trek verwarring die hierop slaakt Mr. Smekens op het voordek van de aanvallende boot een “Oooh, koekskes”. Allemaal kwestie van de juiste prioriteiten te stellen…

Na 3 uur boeiliggen valt de wind, komts CR A voorbijgeschoven (per vergissing op gang geschoten?), en trekt de mist langzaam op. Om 12:45, met IRC 1 in aantocht, wordt dan toch de eerste groep op gang geschoten. De wedstrijdbepalingen zeggen dat na 13:00 geen start meer gegeven wordt, maar we weten niet of dat betekent “geen eerste start” of “geen klassestart”. Aangezien de wedstrijdbepalingen in het kader vd gewichtsbesparing mee van boord zijn gegaan (idd, foutje…), kunnen we niks nalezen. We trekken dan ook maar de zeilen, kijken hoe we best starten, en zien dat we zonder spi amper tegen de stroom op kunnen in de 5 knopen wind. Gelukkig trekt voor onze start (om 13:20) de wind aan naar 8 knopen, en we zijn aanvaardbaar weg. De Melges 24 knijpt ons wat dood, waardoor we iets te lang op de verkeerde hoogte en snelheid gaan. Eens dit euvel voorbij lopen we snel naar de tweede plek, achter Untouchables.

Eens er minder overstag gegaan moet worden loopt de First 35 Fishstick (skipper kan niet onthouden of het Barracuda of Shark is, vandaar…) ons voorbij. Bij de doortocht van IRC 1 lopen we wat tijdschade op en overvaren we een boei. Hier geven we kostbare seconden weg, maar de sfeer blijft erin en we blijven duwen en trekken om het onderste uit de kan te halen. Tussen Hansweert en Perkpolder trekken we de Code 0, maar die is net te bol om echt te werken. We lijken een X 35 in 15 knopen wind, en vallen dus meer om dan we vooruit gaan. We wisselen weer naar Genua I, en Greyhound (met een vlakkere Code 0) loopt ons in.


Tussen Perkpolder en Bath doen we nog een aantal ongelukkige maneuvers, overvaren we nog eens een boei, maar diepen we onze voorsprong op Greyhound weer uit. We lopen de fishstick weer in, en kijken al uit naar de iets ruimere rakken waar Tontín echt loopt. Na Bath is het weer bij de wind, en met de les van Perkpolder halen we de Code 0 niet boven. Greyhound doet dat wel, en wil over ons lopen. We loeven echter mooi mee, en zetten hem vast onder onze lij. Dan merken we dat we helaas niet aan de ruimere rakken zullen beginnen, omdat de vloot bij 85a helaas, maar terecht vervroegd wordt gefinisht. We varen als derde op werkelijke tijd over de lijn, net voor Greyhound, maar weten dat we een handvol minuten hebben laten liggen in ongelukkige maneuvers en boeirondingen. Al bij al niet slecht voor een aan de windse race, in weinig wind en met 10 man aan boord. 3 jaar geleden liepen we stukken minder in dezelfde condities.

Onder motor op weg naar Antwerpen komen we nog een gehuurde CR A boot tegen die denkt dat hij nog tot op de rede moet racen. We bereiken, onder motor en zonder verder kruisen, om 17:55 de rede. Sommige CR A’s beweren dat het verkeerd was om af te korten, maar voor onze klasse was dit duidelijk de enige juiste beslissing. Mooie call van het comite, zowel voor start als voor finish.

Dan volgt het lange wachten tot de Imalso jachthaven opengaat. Tontín loopt langzaam leeg. Eerst twee man aan de steiger afgezet om auto’s te gaan halen, dan twee man op de kaai om trein en klant-event te halen. ’s Avonds tijdens het diner keuvelen we leuk na, maar de plek is even een domper. We zijn uiteindelijk 8ste, op 3:30 van de winnaar, maar ook op 57 seconden van nummer 4. Allemaal zeer dicht bij elkaar dus, maar we weten ook waar we de 3:30 hebben laten liggen. Niet slecht voor een windkracht en richting die niet helemaal de onze is.

Tijdens de nacht heeft de skipper last van een verlate jet-lag (de sukkel was pas donderdag terug van Mexico), en kan hij niet slapen. Om 3 uur dan maar naar de boot, de dieseltank vullen, en om 5 uur met de eerste schutting solo richting Colijns. 7 uur, een interessante hindernissen race en veel knikkebollen later ligt Tontín klaar voor de Goofies…



  © Tontin.org   -   http://www.tontin.org   -   info@tontin.org   -   login   -   powered by WebConsultants.eu